206057_2038865168956_2950984_n

TONEELSTUK DMITRI DANILOV BELEEFT MOSKOUSE PREMIÈRE

Iedereen heeft wel eens een ongemakkelijk gesprek gevoerd met een politieagent, maar zo zot als in ‘De man uit Podolsk’ werd het zelden

In Moskou is het toneelstuk ‘De man uit Podolsk’ van Dmitri Danilov onlangs in première gegaan. Zoals we van Danilov gewend zijn, balanceert het op de rand van absurdisme en flauwiteit, en in het geval van dit toneelstuk komt daar nog een flinke portie sadisme bij. In de Moskouse theaterwereld werd het stuk aangekondigd als een ‘spektakel’. De beginsituatie is dat er iemand is aangehouden (inderdaad, ‘De man uit Podolsk’), die op het politiebureau afwacht wat hem ten laste wordt gelegd. Er ontspint zich een even bizarre als komische dialoog tussen het gezag en de beschuldigde. De tekst van dit unieke toneelstuk zal te zijner tijd verschijnen bij Uitgeverij Douane. Hieronder kun je alvast een korte passage lezen…

EP (print de tekst van het proces-verbaal uit; de VP loopt terug naar haar plaats):

Afijn, Kolja. We kunnen een beetje de balans opmaken. Je bent eenendertig jaar, je woont in Podolsk met je moeder, in een flatje van vierhoog. Je hebt geschiedenis gestudeerd, ook al heb je niks met geschiedenis, je bent gewoon met de kruiwagen het instituut binnengereden. Je hebt een oninteressante baan voor een lachwekkende vijfendertig mille, je bent per dag drie uur kwijt aan reistijd. Je maakt elektronische muziek in je band Vloeibare Moeder. Naar alles te oordelen zijn er weinig mensen die je muziek de moeite waard vinden, of helemaal niemand. Het is nog maar de vraag of je haar zelf wel de moeite waard vindt. Ze levert je geen geld op, geen populariteit. Je mooie vrouw heeft je verlaten, nog wel voor een kroeggitarist. Je hebt verkering met een lelijke vriendin, je houdt niet van haar en je hebt haar alleen maar nodig omdat ze weg van je is, en van die stomme muziek van je. Maar goed. Dat kan iedereen tenslotte overkomen. Het lulligste is dat je helemaal op de automatische piloot leeft. Begrijp je wel? Je bent een dier. Dieren leven ook op de automatische piloot. Maar het belachelijkste is dat jij een dier bent dat elektronische muziek maakt. Je kunt nog beter gewoon dier zijn, dan een dier dat noise en industrial speelt in de groep Vloeibare Moeder. Of hoe heet dat bij jullie. Liquid Mother. Goeie naam, trouwens. Het enige goede dat aan jou valt te ontdekken, is dat je een geslaagde naam voor je band hebt bedacht. Of heb jij die niet bedacht?

MuP: Jawel.

(Vertaling: Arie van der Ent)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *